Veel lopers kiezen ervoor om te trainen in het bos. Dit heeft vaak uiteenlopende redenen. Vooral het vrije gevoel in de natuur is een belangrijke reden en het is vaak leuker dan lopen op straat. Het voordeel van lopen in het bos is vooral dat je niet noodgedwongen moet stoppen voor het verkeer.
Een andere veelgehoorde reden is dat lopen in het bos beter zou zijn voor de gewrichten. De klappen die de gewrichten moeten opvangen tijdens het lopen op asfalt zouden veel hoger zijn dan bij het lopen op zandpaden in het bos. Lopen in het bos zou daarmee beter zijn. Er wordt daarbij vanuit gegaan dat de zandpaden in het bos verende eigenschappen hebben.
Dit laatste is maar zeer de vraag. Uiteindelijk zijn de zandlagen door de vele belasting hard op elkaar geperst en vallen daarmee de eventueel verende eigenschappen in het niet bij bijvoorbeeld echte veengrond. Deze grondsoort veert erg goed, maar hierop lopen valt nog niet mee.
Er is echter een andere eigenschap aan zandpaden waarmee in relatie tot spieren en gewrichten rekening gehouden moet worden. De ondergrond is namelijk veelvuldig voorzien van oneffenheden. Dit vraagt een groot aanpassingsvermogen van de spieren rond- en de gewrichten in m.n. onze enkels en voeten. Het is daarbij wenselijk soepele enkel- en voetgewrichten te hebben. Allerlei aanpassingen aan schoenen en zolen kunnen hierop een negatieve invloed hebben. Hierover schreven wij al eerder op dit blog.
Belangrijk is echter te weten dat ons lichaam al die klappen tijdens het lopen prima kan opvangen door onze heupen, knieën en enkels te laten inveren. Onze spieren zijn gemaakt om deze klappen op te vangen. Voorwaarde is wel dat onze gewrichten voldoende lenig zijn om in te kunnen veren. Tijdens onze warming-up besteden we hier altijd aandacht aan. Stijve gewrichten verhinderen het inveren en kunnen daarmee loopblessures veroorzaken. Een fysiotherapeut kan proberen
deze gewrichten weer leniger te maken en daarmee blessures te verhelpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten