Pseudartrose

In het voorgaande blogartikel ging het over de aanpassing van bot aan veranderde omstandigheden. Dit aanpassen aan nieuwe situaties vindt klaarblijkelijk door de hele natuur heen plaats.

Een duidelijk voorbeeld van de aanpassing van het lichaam aan een veranderde functie is pseudartrose. Pseudartrose, ofwel een 'vals gewricht', ontstaat als na een botbreuk de botdelen niet goed aan elkaar groeien. De redenen voor het ontstaan van pseudartrose kunnen zijn: verplaatsing van de botdelen, het te vroeg belasten, vertraagde callusvorming (vorming van 'nieuw' botweefsel), systeemziekten (bv. Diabetes) of infecties.

Indien er na 6 maanden geen sprake is van vastgroeien van beide botdelen is er sprake van pseudartrose.
Onvoldoende herstel van de breuk zorgt voor een blijvende abnormale beweeglijkheid tussen de botdelen. Het lichaam reageert hierop met het aanmaken van bestanddelen van een gewricht, waardoor uiteindelijk volledig herstel van de breuk niet meer plaatsvindt en er een niet gewenst gewricht ontstaat.

Wat voor de patiënt rest is een operatieve behandeling waarbij de botdelen met behulp van schroeven en/of plaatjes aan elkaar worden gezet.



Dit plaatje vertoont een plaatje van pseudartrose van het os scaphoideum, het scheepsvormig botje in de pols. In dit botstuk treedt nogal eens pseudartrose op.

Hoewel je als patiënt niet blij bent met een pseudartrose is het wel een mooi voorbeeld van een aanpassing van het lichaam (de vorm) aan de beweeglijkheid van de botdelen (functie).

Het vakgebied dat de relaties tussen vorm en functie beschrijft en er relaties tussen ligt is functionele morfologie. Functionele morfologie is een onderdeel van biologie en één van de fundamenten van de manuele therapie volgens de Utrechtse school.

Een ander voorbeeld van aanpassing van de vorm aan functie is de afname van spierweefsel bij immobilisatie (bijvoorbeeld gipsen) van een gewricht. Het aanspannen (functie) wordt minder gevraagd, waardoor de spier reageert met afbraak van spiervezels.